یه کم مرکب

mariyagi — Tue, 02 Sep 2008 14:22:18 GMT

به این شاخه

پریدیم

(نیستیم)

ای معبود من

mariyagi — Thu, 24 Jul 2008 22:09:33 GMT

زبانم یاریم نمی کند ٬ تا آنچه بر دل دارم در تو گویم ٬ دوریت ملالم می دهد ٬ سخن کوتاه باشد ولی

بسیار سخن دارد ٬ جامی از شراب یادت می نوشم و با خاطرت شب را می کشم ٬ با تو راحت هستم

مثل دیوار. مثل نسیم سحر گاهی که آمدن صبح را نوید می دهد ٬ با تو راحتم چون تو از من هستی و

من از تو

ای معبودم

مرا سراسر وجودم عشق توست ٬ گر گاه گاهی دستم به سیاهی می رود مرا ببخش که جز تو از کسی

بخشش نخواهم و گدایش نباشم

شکیبایی ، شکیبایی

mariyagi — Sat, 19 Jul 2008 16:44:18 GMT

سلام دوستای خوبم

امروز حس نوشتنمون گل کرده ولی گلش رنگ شومی داره

دیروز عصر وقتی سوار تاکسی شدم تا برم خونه توی راه راننده رادیو رو روشن کرد از بین امواج مغشوش و به هم ریخته اسم خسرو شکیبای به گوشم خورد . نمی دونم چرا کنجکاو شدم .

همین طور که امواج رو دنبال میکردم صدای گوینده رادیو توی گوشم طنین انداز شد که رفتن خسرو شکیبای رو تسلیت می گفت خدایش وقتی این خبر رو شنیدم ٬ دلم گرفت

تموم خاطراته بچگیم

خانه سبز ٬ مرادبیک و ...

پس برای شادی روح این هنرمند عزیز

یه فاتحه بفرستیم حتما خوشحالش کردیم

حرفهای شبانه ام

mariyagi — Sun, 22 Jun 2008 13:27:18 GMT

شب من از پش خودم رفتم ٬ چقد آسمان گنگ شده بود شاید هم خودش رو به گنگی زده بود با این که

مشعلم خاموش بود اما باز جرات گذاشتنش بر زمین را نداشتم. نمیدانم چرا با اینکه به خودم میگفتم

نمی رسی ولی باز ته دلم چراغکی سوسو میزد حرفهای دوستانم را به یاد می آوردم که چقدر دوستانه

امید بر تن من میزدند٬ ولی این من بودم که خود را نا امید می دیدم ٬ نا امید نه در مقابل حرفهای

دوستانم نا امید در مقابل آنچه خود می پنداشتم. همیشه با این که به خود میگفتم راهت درست است

ولی باز سر درگم بودم سردرگم در خودم ٬ نمیدانستم زندگیم طبیعی پیش میرود یا دست خوش

تخیلاتم شده. نمیدانم...

اگه از بچگی میدونستم که آدما وقتی بزرگ میشن چه موجودات.......میشن هیچ وقت از خدا

نمیخواستم که من رو بزرگ کنه ٬ همیشه ازش میخواستم یا تو بچگی بمیرم یا تو بچگی بمونم فقط

بزرگ نشم . آدما وقتی بزرگ میشن به همه چی فکر میکنن جز خودشون انگار که سالهاست با

خودشون قهرن و اصلا قصد آشتی ندارن. تا حالا از خودتون چیزی خواستین؟ یا تویه وجود خودتون دنبال

چیزی گشتین؟ من همیشه توی هزار دالان تو در تویه زندگیم دنبال یه چیز میگشتم و میگردم و خواهم

گشت ٬ گرچه تاحالا پیداش نکردم ٬ اونم نجابت کودکانه از دست رفتمه ٬ همون که وقتی تو چشم

یه کودک معصوم نگاه میکنی برق میزنه. و از خدا میخوام تا اون نجابت رو به دست نیاوردم من رو از این

دنیای بی احساس سنگ دل نبره گرچه این دنیا سنگ دل نیست ما آدم بزرگایم که اون رو سنگ دل

جلوه میدیم .

نمیدونم شاید تنها کسی که حرفای من رو درک میکنه همین کیبوردیه که دارم روش اینا رو تایپ میکنم .

چون چه بخواد چه نخواد باید تا آخر عمرش این حرفهای من رو تویه ذهنش بسپاره و اینم میدونم که یه

روزی این کیبورد باز نشسته میشه و اون موقعه که به حرفای من فکر میکنه . ولی ما انسانا شاید٬ شاید

هیچ موقع بازنشست نشیم.

خلاصه مطلب اینکه

دوستای خوبم تویه زندگیتون هم گریه کنین ٬ و هم بخندین٬ گریه کنین تا بتونین هم دیگه رو درک کنین

٬ وبخندین تا بتونین زندگی کنین . درست مثل یه کودک

تولدام

mariyagi — Tue, 10 Jun 2008 08:25:18 GMT

شب خفته مردگان بیدار.جغدها آواز خوان

من نمیدانم کدامم

خوابم؟

هوشیارم؟

وقتی ابرها فرصت دیدن ستارگان را از من سلب میکنند.

زکدامین حس خوبم بخندم؟

وقتی ابرهای دل بدون هیچ بهانه ای میغرند و میبارند

وحتی از تو نمیپرسند آیا میخواهی...؟

از خدا شکوه کنم یا از خدا؟

از خودم شکوه کنم یا از خودم؟

زکدامین حس خوبم بخندم

دیروز تولدام بود

"نشان مرا بپرس"

mariyagi — Mon, 19 May 2008 17:26:18 GMT

ای که تو را در گذر نسل ها و عمر ها یافته ام
من نیز هر لحظه پیوندم را با زمین می گسلم.
با آسمان آشنا شو،
با ستارگان انس بگیر،
با آن ها معاشرت کن!
با ماه، رفیق شو،
با آسمان شب ها خو بگیر،
آن جا وطن ماست،
سرزمین آزادی ماست،
میعادگاه آزاد ماست.
من در هر ستاره، در جلوه هر مهتاب،
در عمق تیره هر شب،
در هر طلوع، در هر غروب،
چشم به راه آمدن تو ام.
بیا، هر شب بیا!
از ستاره ها نشان مرا بپرس،
از مهتاب سراغ مرا بگیر،
از سکوت کهکشان ها
زمزمه مهر جوی مرا با خود بشنو!
بیا، هر شب بیا!
در خلوت هر مهتاب، تنهایم.
در سایه هر شب، چشم به راهت گشوده ام.
در پس هر ستاره پنهانم.
در پس پرده هر ابر، در کمینم.
بر سر راه کهکشان ایستاده ام.
بر ساحل هر افق منتظرم
بیا، خورشید که رفت.
بیا، شب را تنها ممان.
تاریکی را بی من ممان.
من آنجا بر تو بیمناکم که با شب تنها نمانی،
با دیو شب تنها نمانی.
دیو شب بی رحم است، گرسنه است، وحشی است،
خطرناک است،
وحشتناک است.
پرنده معصوم و کوچک من!
آفتاب که رفت پرواز کن،
از روی خاک برخیز،
این خرابه غم زده را ترک کن!

(دکتر علی شریعتی)

تقدیم به بهترین دوست دنیا

mariyagi — Fri, 02 May 2008 21:27:18 GMT

اي دوست ميترسم وجاي ترس است از مكر سرنوشت...............

حقا وبه حرمت دوستي كه نمي دانم كه اينكه مينويسم راه سعادت است كه ميروم يا راه شقاوت ؟

وحقا كه نمي دانم كه اين نوشتم طاعت است يا معصيت ؟

كاشكي يكبارگي ناداني شدمي تا از خود خلاصي يافتمي

چون در حركت وسكون چيزي نويسم رنجور شوم از آن بغايت

وچون در معاملت راه خدا چيزي نويسم هم رنجور شوم

چون احوال عاشقان نويسم نشايد

چون احوال عاقلان نويسم هم نشايد

وهر چه نويسم هم نشايد

و اگر هيچ ننويسم هم نشايد

واگرگويم نشايد

واگر خاموش گردم هم نشايد

واگراين واگويم نشايد واگر وانگويم هم نشايد . . . . .

واگر خاموش شوم هم نشايد

تبریز

mariyagi — Sat, 19 Apr 2008 15:11:18 GMT

سلام دوستای خوبم

من امروز توی یه کافی نت هستم تو تبریز

اومدیم هوا عوض کنیم

جای همتون خالی

الان هم یکی از بچهای خیلی خیلی خوب تبریزی پیشمه که اسمش آقا فراز

آقا فراز خیلی پسر گلیه

تو این چن روز که خونشون بودیم حسابی ما رو شرمنده کردن

منتظرتونم

بای

تقدیم به بهنرین دوست دنیا

mariyagi — Fri, 04 Apr 2008 16:30:47 GMT

امشب از غم من حتی ستاره سوسو نميزند

امشب باز هم اين قلب شکسته ودستان لرزانم تنها تورا

فرياد ميزند

به ماه مينگرم و عکس چشمان بارانی ام را می نگارم

و در تمام این احساس غريب من؛ تنها تويی که با من آشنایی...

مهربون

mariyagi — Sat, 29 Mar 2008 21:58:18 GMT

اگر سهم من از ستاره ام فقط سوسوی غریبی است، غمی نیست. همین

انتظار رسیدن شب برایم کافیست!